Het is 2013 en het is mijn taak om een reorganisatie af te wikkelen. Terwijl de organisatie allang bezig is met de toekomst, ben ik bezig om mensen op te vangen en te dealen met hun verdriet en boosheid. Maar ook ben ik druk om ontslagaanvragen af te wikkelen, te overleggen met advocaten en een rechtszaak voor te bereiden. Ik had in die tijd veel op mijn bord. Misschien wel iets te veel voor één persoon. Weet je wat ik niet deed? Ik vroeg geen hulp. Ik deelde niet waar ik mee worstelde. En wil je weten wat ik wel deed? Ik stopte met sporten en sociale activiteiten. Zo vastberaden om in mijn eentje de klus te klaren. Anderen waren te druk, dacht ik en dit moest ik toch kunnen? Ik ken dat dus zelf heel goed: sterk zijn.
Jij bent ook zo’n doorzetter. Altijd al geweest. Als er brand uitbreekt, ren jij niet weg, maar begin je te blussen. Als de werkdruk stijgt, zet jij je schouders eronder. En als het tegenzit, herinner je jezelf eraan dat je niet moet zeuren, maar gewoon moet doorgaan. ‘Niet lullen maar poetsen’, of hoe je het ook noemt.
Deze mentaliteit heeft je ver gebracht. Het heeft je successen opgeleverd op je werk, waardering van de mensen om je heen, en het veilige gevoel dat je stabiel en onverwoestbaar bent.
Je bent ook degene die altijd luistert, helpt en voor anderen klaarstaat. Degene die oplossingen bedenkt nog voordat anderen doorhebben dat er iets moet gebeuren. Ook al heb je het zelf ook moeilijk. Niet dat je dat laat merken, maar toch.
Alle voordelen ten spijt, sterk zijn heeft ook zijn mindere kanten. Hulp vragen, je verhaal doen bij iemand of zeggen dat het je te veel is? Dat voelt voor jou als opgeven. Als zwakte. Als falen. Anderen mogen dat wel, maar jij niet. Dat betekent dat jij het allemaal alleen moet dragen. En dat valt niet mee.
In deze blog laat ik je zien wat de prijs is van blijven doorgaan en geen hulp vragen. Je leest waarom je sterk wilt blijven en wat de bezwaren zijn om begeleiding te zoeken. Ook kom je erachter dat hulp zoeken geen teken van zwakte is. Voordat we verder gaan, beantwoord eerst eens de volgende vraag: Hoe gaat het écht met je?
De prijs van sterk zijn
Waarschijnlijk was het niet makkelijk om de vraag te beantwoorden. Vaak zijn we afgesloten van hoe we ons voelen. Altijd maar sterk zijn, je niet aanstellen en alles alleen willen oplossen, voelt voor jou als de veiligste optie. Maar die optie heeft gevolgen. Kijk maar eens naar de gevolgen op de lange termijn:
- Fysiek: Vage klachten die maar niet weggaan. Een druk op je schouders, een onrustige buik, lage rugpijn, of een slaappatroon waarbij je wel slaapt, maar nooit echt uitgerust wakker wordt.
- Mentaal: Je hoofd staat áán. Altijd. Zelfs als je op de bank zit te Netflixen, ben je in gedachten nog lijstjes aan het afvinken, aan het bedenken hoe je het voor anderen makkelijker kunt maken en je gevoel aan het wegstoppen.
- Sociaal: Je bewaart de leukste, meest geduldige en sterke versie van jezelf voor je werk of je klanten. Thuis, bij de mensen die je het liefst ziet, ben je sneller aangebrand of simpelweg emotioneel niet aanwezig.
- Relaties: je partner of vrienden dringen niet tot je door. Ook al is het logisch dat ook jij wel eens issues hebt, gaat met jou altijd ‘alles goed’. Hierdoor groeien relaties scheef; jij bent degene die altijd geeft en de ander kan daardoor alleen maar ontvangen en niet geven.
Waarom je sterk wilt blijven
In onze Westerse wereld staat sterk zijn hoog aangeschreven. Wie het alleen rooit, krijgt een schouderklopje. Dus je tanden op elkaar zetten en nog even doorbijten wordt aangemoedigd. Misschien ken je ook wel het gevoel dat je je niet wilt laten kennen.
Achter die enorme drang om altijd maar sterk te blijven, schuilt vaak een diepgeworteld overlevingsmechanisme dat je in het verleden veel heeft gebracht. Voor een doorzetter als jij voelt onverwoestbaar zijn als de ultieme controle: zolang jij de kar trekt en geen zwakte toont, voorkom je dat je de controle verliest, anderen teleurstelt of afhankelijk wordt van derden. Sterk zijn is gekoppeld aan je identiteit en je gevoel van eigenwaarde; het heeft je immers succes, onafhankelijkheid en de bewondering van je omgeving opgeleverd.
Hulp vragen voelt niet als een logische stap, maar als opgeven. Doorgaan voelt, zelfs als de batterij allang leeg is, paradoxaal genoeg veiliger voelt dan stilstaan.
Het verlangen naar steun en de angst om het te vragen
Hard werken en tanden op elkaar is jouw comfortzone. Als de druk oploopt, weet je precies wat je moet doen: blik op oneindig en gaan. Alleen diep in je hart wil je niet altijd sterk zijn. Je wilt ook wel eens een arm om je heen, hulp bij een moeilijk vraagstuk of steun omdat je ergens mee zit.
En nu wordt het moeilijk. Want hoewel het verlangen er diep vanbinnen echt wel zit, voelt het openlijk toegeven ervan doodeng. Je bent zo gewend om de rots in de branding te zijn voor anderen, dat je bijna bent vergeten hoe het voelt als iemand er eens écht voor jóú is.
Je hoeft niet te wachten tot het niet meer gaat, om te besluiten dat je hier hulp bij gaat zoeken. Toegeven dat het nu te zwaar is en dat je het niet meer alleen kan, is geen teken van zwakte. Het is een eerste, noodzakelijke stap om de controle over je eigen leven en je gezondheid weer terug te krijgen, nog voordat je echt volledig vastloopt. Het is juist ontzettend krachtig om om hulpt te vragen terwijl je het spannend vindt.
Coaching als je altijd sterk bent
In een coachtraject onderzoeken we samen jouw situatie. Waarom vind je het zo lastig om hulp te vragen? Waarom voelt delen hoe het met je gaat zo spannend? Wat maakt dat je sterk moet blijven en voor wie? Wat heb je vroeger geleerd over zwak stellen, opgeven of je aanstellen?
Een coach biedt je een onafhankelijke, rustige omgeving waarin je niet sterk hoeft te zijn. Het geeft je de concrete handvatten en de structuur om je patronen stap voor stap te veranderen. Je leert een balans te vinden tussen sterk zijn en kwetsbaarheid toelaten.
De bezwaren die je hebt (en waarom ze niet kloppen)
Je innerlijke criticus maakt zich zorgen en is waarschijnlijk alweer argumenten aan het verzamelen om nú weg te klikken. Om hem de wind uit de zeilen te nemen, benoem ik alvast de meest voorkomende:
- Ik heb hier nu echt geen tijd voor, het is veel te druk.
- Mijn problemen vallen wel mee, anderen hebben het veel zwaarder. Wat zit ik eigenlijk te zeuren?
- Ik moet dit toch zelf kunnen. Ik red me altijd.
- Ik wil anderen niet lastigvallen.
- Ik ben bang dat ik moet huilen.
- Het heeft geen zin, ik ben gewoon zo.
- Wat als het niet werkt?
- Wat moet ik doen als ik niet alles meer oplos voor anderen? Wie ben ik dan nog?
Misschien herken je dat er altijd wel een reden is om het nog even uit te stellen. Ik heb nu echt geen tijd. Het is te druk. Je merkt dan hoe hardnekkig dit patroon eigenlijk is.
Onder veel van die bezwaren zit angst. Angst om kwetsbaarheid te voelen en de controle te verliezen. Alsof er iets kan gebeuren zodra je even niet meer alles strak houdt. Alsof je, wanneer je er ruimte aan geeft, ineens overspoeld wordt door alles wat je al zo lang hebt weggehouden. En dus ga je het liever niet aan.
Het blijven negeren van deze angst verandert de situatie niet. Coaching helpt je om die vicieuze cirkel van uitstellen en doorgaan te doorbreken. Ik vind dat geen falen. Het is een bewuste, logische keuze om met professionele begeleiding te werken aan een duurzame balans. Door te kiezen voor ondersteuning, voorkom je dat de emmer daadwerkelijk overloopt en geef je jezelf de ruimte om weer met échte rust en energie verder te gaan.
Ben jij er klaar voor om de regie terug te pakken?
Je hebt lang genoeg bewezen dat je hard kunt werken en dat je alle ballen hoog kunt houden. Echt. Durf je vandaag te kiezen voor een nieuwe vorm van kracht? Kiezen voor jezelf en hulp inschakelen is spannend. Maar het is ook de stap die je rust en ontspanning geeft.
Zet vandaag de eerste stap en ontdek hoe coaching je kan helpen om deze patronen te doorbreken. We bespreken je huidige situatie en kijken wat je op dit moment nodig hebt om weer met rust en focus verder te kunnen. Wil je dat? Plan dan een vrijblijvende kennismaking via onderstaande knop.
